1. mektup – نامه ی اول

” Başkalar” seni niye bu kadar tedirgin ediyor? atalarımız ne güzel demiş: ” şehrin giriş kapısını kapatabilirsin ama insanın ağzını kapatamazsın!” hele enerjisini doğru yolda harcamayı bilmeyen, yolunu kaybeden insanın zehrinden hiç kurtuluş yok. Herkesin sazıyla oynamanın sonucu nedir biliyor musun? bir paylaço olmak. Canım unutma ki senin bunalıma girmenin ve stres altında sıkışık kalmanın tam da dar bakış açısına sahip olan insanların isteği; Nefretleri senin ışığına gölge etmesini isterler. Madem kendini kendine karşı yargılayabilecek kadar güçlüsün, kendi doğrularını ve yanlışlarını ayırabilecek kadar bilinçlisin, bırak “başkaları”.

دیگران تو رو چرا انقدر آزرده خاطر میکند؟ اجدادمون چه قشنگ گفتند ” در دروازه رو میشه بست اما در دهن مردم رو نه!” از زهر انسانی  که انرژیش رو در راه درست استفاده نمیکنه و از راهش منحرف شده راه فراری نیس. نتیجه ی با ساز هرکسی رقصیدن میدونی چیه؟ دلقک شدن! عزیزم فراموش نکن که بی حوصلگی و اضطراب گرفتن تو دقیقا همون چیزیه که انسان های تنگ نظر به دنبالشن. به دنبال اینکه نفرتشون به روشنایی وجودت سایه کنه.

تا زمانی که اونقدر قوی هستی تا خودت رو مقابل خودت میتونی محکوم کنی و اونقدر هشیار هستی تا درست و غلط خودت رو بفهمی رها کن بقیه رو!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *